De jaren zestig waren de mooiste tijd ooit. Men werd ou­der, rijker en gelukkiger. Iedereen was jong, de benzine kostte vrijwel niets, van milieuproblemen, klimaatsopwar­ming of de gevaren van kernenergie had nog niemand ge­hoord. De vakanties en de auto kwamen voor iedereen bin­nen handbereik. Het was de tijd van loonexplosies, van nacalculaties, waarin onderwijsgevenden en ambtenaren jaarlijkse bonussen kregen om mee te groeien met het be­drijfsleven. Iedereen was jong, en gedroeg zich zo. Niets lag vast behalve het verlangen naar een toekomst die nog beter zou worden.
In Verstoorde Kringlopen wordt uiteengezet hoe de als norm gestelde jaren zestig er toe geleid hebben dat er een hufterige samenleving is ontstaan. De erfenis van de jaren zestig staat inmiddels op gespannen voet met voor een so­ciale samenleving wezenlijke kernbegrippen als ‘wederke­righeid’, ‘betrokkenheid’ of het ouderwetse, maar onvol­prezen, ‘burgerschap’. Of het nu om werk, gezin, pensi­oen, vriendschap, relaties of financiën gaat, lekker lezend pakt men de essenties van de langzaam vastlopende maat­schappij op.